علم و تکنولوژی

تصاویر | چرا هیچ لبخندی در این عکس‌های قدیمی نمی‌بینیم؟

پریش عباسی: نظریه های زیادی وجود دارد که چرا دیدن تصاویر لبخند در عکس های قدیمی بسیار نادر است. در این مقاله به بررسی دلایل این مشکل می پردازیم و تاریخچه لبخند را در تصاویر مورد بررسی قرار می دهیم.

بررسی اجمالی

با گذشت زمان، نظریه های زیادی در مورد اینکه چرا مردم در عکس های قدیمی لبخند نمی زنند، مطرح شده است. برخی از اولین عکس ها در اواخر دهه 1820 گرفته شد. این اثر در آن زمان یک اثر مدرن محسوب می شد و یک اثر هنری و اجتماعی محسوب می شد.

چرا در این عکس های قدیمی لبخند نمی بینیم؟

علاوه بر این، از تصاویر به عنوان ابزاری برای ارتباط و مستندسازی استفاده می شود. عکاسی در روزهای اولیه خود یک فرآیند آهسته و پر زحمت بود که در درجه اول بر شخص در تصویر تأثیر می گذاشت.

در مورد عکاسی جدی باشید

عکس های اولیه اغلب پرتره بودند. عکاسی پرتره باید سوژه را به صورت طبیعی و جدی ثبت کند. این نظریه تا دهه‌های 1920 و 1930 ادامه یافت، تا جایی که به تدریج لبخند وارد عکس‌ها شد. اما این سوال باقی می ماند که چه چیزی تغییر کرد؟

تئوری های زیادی در مورد جدی بودن در تصاویر

در دوران مدرن، اگر کسی را در عکس ببینیم که لبخند نمی‌زند، ممکن است فکر کنیم که خوشحال نیست. اما این همیشه صدق نمیکند. تئوری های زیادی در مورد اینکه چرا مردم در گذشته از لبخند زدن اجتناب می کنند وجود دارد.

یک نظریه این است که مردم فکر می کنند دندان ها زشت هستند و نمی خواهند آنها را به رخ بکشند. بسیاری این نظریه را دقیق‌ترین می‌دانند زیرا افراد در گذشته عموماً دندان‌های بدی نسبت به استانداردهای امروزی داشتند.

بیشتر بخوانید:

با این حال، این نظریه اغلب رد می شود، زیرا از آنجایی که همه دندان های بدی دارند، مهم نیست که دندان ها چگونه به نظر می رسند. با این حال، برخی از افراد بر این عقیده هستند که با وجود اینکه بد بودن دندان ها طبیعی است، به این معنی نیست که از آن راضی هستند.

آنگوس ترامبل، مدیر گالری پرتره ملی در کانبرا، استرالیا، خاطرنشان می کند که حرفه دندانپزشکی سنت لبخند زدن را وارد عکاسی کرده است.

یک نظریه رایج این است که عکاسان اولیه نمی توانستند مردم را در حال خندان در عکس ثبت کنند. دلیل آن زمان نوردهی طولانی مورد نیاز برای عکاسی است.

در اوایل دهه 1800، قرار گرفتن در معرض عکاسی می‌توانست بیش از 30 دقیقه طول بکشد. این بدان معنی است که فرد در تصویر باید برای مدت طولانی ساکت بماند و لبخند زدن را دشوار می کند.

اغلب در این شرایط افراد راحت ترین حالت و حالت چهره را برای عکاسی انتخاب می کنند.

با این حال، به نظر نمی رسد که چنین باشد، زیرا زمان نوردهی در عکاسی در دهه 1860 تا حد زیادی به چند ثانیه کاهش یافت.

با معرفی فیلم رول عکاسی توسط جورج ایستمن در سال 1885 و بهبود کیفیت و کارایی طراحی های جدید دوربین و تجهیزات عکاسی، پیشرفت زیادی در صنعت عکاسی حاصل شد.

بنابراین اگر فناوری در دهه 1860 پیشرفت کرده است، چرا مردم هنوز از لبخند زدن در عکس های خود اجتناب می کنند؟

کریستینا کوچمیدوف، پروفسوری که فرهنگ عامه و ارتباطات را مطالعه می کند، با این فناوری مخالف است و می گوید که طبیعی نیست که مردم جلوی دوربین لبخند بزنند.

چرا در این عکس های قدیمی لبخند نمی بینیم؟

برخی دیگر از کارشناسان معتقدند که عکاسی و پرتره از انواع هنر هستند و سنت آن زمان بر این باور بود که لبخند زدن برای عکاسی نامناسب است. همچنین، لبخند زدن می تواند یک ژست غیرجذاب باشد و نشان دهنده فقدان کمال و جذابیت یا حتی پیچیدگی باشد. وقتی در نظر بگیریم که عکاسی در اواسط دهه 1800 برای همه در دسترس نبود، نظریه پیچیدگی یا درخشندگی مطرح می شود.

عکاسی تجملی است که هر کسی نمی تواند از پس آن بربیاید. بنابراین ممکن است فردی که عکس می گیرد بخواهد متفکر و جدی به نظر برسد.

اما از طرفی مردم عادی که می توانند عکس بگیرند لبخند نمی زنند. زیرا ممکن است این تنها شانس آنها برای عکس گرفتن باشد و می خواهند بهترین ظاهر خود را داشته باشند.

اغلب لبخند زدن نشانه غیر رسمی بودن و غیرحرفه ای بودن تلقی می شود. لبخندی که شبیه خنده است با جنون و مستی همراه است. این یک نگرش رایج در مورد لبخند زدن در تصاویر است.

عکس یک عکس ثبت شده از یک شخص است که باید تصویر واقعی او را نشان دهد. به طور خلاصه، لبخند زدن اغلب ساختگی و مصنوعی تلقی می شود و به همین دلیل عکاسان از آن در این نوع تصاویر استفاده نمی کنند. لبخند زدن نوعی بی احترامی در تصویر است.

رایج ترین دلیل لبخند نزدن در عکس های قدیمی

در حالی که تئوری های زیادی در مورد اینکه چرا افراد در عکس های قدیمی از لبخند زدن اجتناب می کنند وجود دارد، محتمل ترین توضیح این است که آنها لبخند زدن در عکس ها را غیرمحبوب و بی کلاس می دانند.
سوژه های این تصاویر افراد ثروتمند و برخی از شهروندان طبقه متوسط ​​هستند که می خواهند حالت مرموز خود را حفظ کنند. به همین دلیل، عکس ها، مانند آثار هنری و نقاشی های شخصی، بسیار گران هستند.

بر اساس این نظریه، این روند تا اوایل دهه 1900 ادامه یافت، زمانی که مردم از هر طبقه شروع به عکاسی کردند. در این زمان، با توجه به این واقعیت که در دسترس بودن دوربین ها گسترده تر است، لبخند همچنان به تصویر راه پیدا می کند.

این نظریه همچنین با این واقعیت همراه است که وقتی دوربین‌ها مقرون به صرفه‌تر شدند، عکاسی محبوب‌تر شد. و در این نوع عکس ها گاهی افراد هنگام عکس گرفتن لبخند می زنند یا می خندند.

و به این ترتیب کم کم زشتی خندیدن در تصویر از بین می رود.

انقلاب لبخند بزن

در اواخر دهه 1800 و اوایل دهه 1900، دیدگاه مردم نسبت به تصاویر تغییر کرد. آنها شروع کردند به دیدن عکس ها به عنوان عکس فوری و نه پرتره های رسمی.

این تغییر نگرش ممکن است چیزی باشد که باعث می شود هنگام عکس گرفتن راحت تر لبخند بزنند.

عکاسی آماتور و هنری در این دوران بسیار متداول بود و کسانی که عکس می‌گرفتند، انتظارات و ایده‌های جدیدی در مورد اینکه چگونه می‌خواستند در عکاسی به خاطر بسپارند، به ارمغان آوردند.

در جنگ جهانی دوم، لبخند زدن در عکس ها عادی شد. بنابراین با پیشرفت تکنولوژی، مردم می توانند لبخند بزنند و دیری نمی گذرد که نگرش ها تغییر می کند، خیر جامعه تغییر خواهد کرد و به زودی لبخندهای بیشتری را در عکس ها خواهیم دید.

در عکس های قدیمی لبخند بزنید

این روزها عکاسی به طبیعت دوم ما تبدیل شده است و هنوز به این فکر نمی کنیم که لبخند بزنیم یا نه. وقتی دوربین بیرون می آید، واکنش طبیعی ما لبخند زدن است، اما همیشه اینطور نیست.

دفعه بعد که به یک عکس قدیمی نگاه می کنید، به این فکر کنید که چرا شخص در عکس لبخند نمی زند. احتمال این است: آنها سعی می کنند سلامت عقل، وقار و رمز و راز را در تصویر نشان دهند و حفظ کنند.

منبع: History Defined

5858

دکمه بازگشت به بالا